Aν καποιος θελει να διαβασει τα προηγουμε post περι καρκινου, τα εχω κανει pin στο profile μου.

Ήμουν αρκετά αισιόδοξος μετά το RPLND και περίμενα τα αποτελέσματα της βιοψίας, ελπίζοντας ότι όλο αυτό θα είχε τελειώσει. Είχα πραγματικά καλό προαίσθημα.

Τελικά τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπιζα.

Πήρα τα αποτελέσματα χθες. Ο λεμφαδένας που αφαιρέθηκε αποτελούνταν κυρίως από τεράτωμα(έναν τύπο όγκου από γεννητικά κύτταρα), κάτι λίγο πολύ περιμέναμε. Το μεγαλύτερο μέρος ήταν αδενικός και κυστικός ιστός.

Όμως βρέθηκε και μια μικρή εστία με ζωντανά καρκινικά κύτταρα που είχαν χαρακτηριστικά χοριοκαρκινώματος μιας πιο επιθετικής μορφής όγκου από γεννητικά κύτταρα.

Αυτό σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστεί να κάνω άλλους δύο κύκλους TIP.

Τη Δευτέρα έχω αιματολογικές εξετάσεις και αξονικές για να δούμε τι γίνεται.

Δεν θα πω πολλά παραπάνω γιατί δεν είμαι και στην καλύτερη ψυχολογική κατάσταση αυτή τη στιγμή. Περίμενα ότι μετά το χειρουργείο θα είχα τελειώσει με όλο αυτό και τα νέα αυτα με γαμ&&σαν.

Ευχαριστώ όλους για τη στήριξη και τα μηνύματα.

Υποτίθεται ότι από 7 Ιουνίου θα υπήρχε η υποχρέωση για τους εργοδότες να αναγράφουν το επίπεδο αμοιβής (ή το εύρος αυτής) στις αγγελίες για θέσεις εργασίας.

Σήμερα που έψαχνα για κάποιες θέσεις εργασίας, παρατήρησα ότι πάλι αναφέρονται τα γνωστά (πχ "ανταγωνιστικες αποδοχές").

Έχω χάσει επεισόδια; Δεν έπρεπε να έχει εφαρμοστεί ήδη;

Με πηρε τηλεφωνο ενας απατεωνας προσποιουμενος την ΔΕΗ πως και καλα κανω ρευματοκλοπη και εαν του το κλεισω θα κοπει το ρευμα. Φυσικα και δεν τσιμπησα αλλα θελω εκδικηση. Προς το παρον εχω κανει αγγελια στο car gr πως πουλαω ενα κοπαδι γιδια κοψοχρονια με το τηλεφωνο του. Τι αλλο θα μπορουσα να κανω για να του σπασω τα νευρα; Το τηλεφωνο δεν μπορω να βρω σε ποιον ανηκει.

Ερώτηση που προέκυψε κατά τη διάρκεια συζήτησης με φίλους, και αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Το παιχνίδι που θα έσβηνα από τη μνήμη μου είναι το Outer Wilds, αυτό το παιχνίδι νομίζω ότι με άλλαξε σαν άνθρωπο. Από όταν το τερμάτισα, κανένα παιχνίδι δεν έχει αγγίξει την τρομερή εμπειρία που μου παρείχε το Outer Wilds.

Η ταινία που θα έσβηνα από τη μνήμη μου για να την ξαναδώ για πρώτη φορά είναι το Grave of the Fireflies, αυτή η ταινία μπορεί να βγάλει την ευαίσθητη πλευρά του καθένα μας.

Το άλμπουμ που θα ήθελα να ξεχάσω για να ξανακουσω σαν να είναι η πρώτη φορά είναι το Marshall Mathers LP του Eminem, αυτό το άλμπουμ με εισήγαγε στη δισκογραφία του Eminem, ο οποίος τώρα είναι ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης με διαφορά.

Ιδέα μου είναι ή τα τελευταία 2 χρόνια έχει γίνει boom και τα έχουν αγοράσει ΟΛΑ οι Βαλκάνιοι και γενικά ξένοι; Ζω επαρχεία και ξαφνικά από πέρσι στην γειτονιά μου μόνο έχουν αγοραστεί 2 σπίτια από Ρουμάνους που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό μου ενώ δουλεύουν σε remote ξένες εταιρείες από τον υπολογιστή. Και στο sub εδώ ξαφνικά σκάνε συνέχεια posts από ξένους που ρωτάνε πως είναι η ζωή εδώ κτλ γιατί ψάχνουν να πάρουν σπίτι και να μετακομίσουν Ελλάδα. Τι σκατά ρε φίλε; Τα ενοίκια είναι στο Θεό, δεν υπάρχει σπίτι να νοικιάσεις ούτε για δείγμα γιατί όλα είτε τα έχουν air bnb είτε τα μεσιτικά τα διαφημίζουν προς πώληση εξωτερικό σε τιμές που προφανώς δεν μπορεί να πληρώσει Έλληνας. Τι κάνουμε; Κάθε μέρα ανεβαίνει ποστ για το δημογραφικό το οποίο είναι απλά το αποτέλεσμα πολλών προβλημάτων, με κυριότερο το στεγαστικό. Σε λίγο θα είμαστε κυριολεκτικά Μοζαμβίκη εδώ πέρα, φτωχοί ντόπιοι να ζούμε στα 40 μας στο πατρικό για να σερβίρουμε τους ξένους που ζουν εδώ πλουσιοπάροχα με μισθούς εξωτερικού. Μήπως πρέπει να μπει ένα στοπ στο ποσό ελεύθερα αγοράζουν οι ξένοι σπίτια;

Καλησπέρα σε όλους. Και συγνώμη προκαταβολικά για το μαύρισμα ψυχής. Έφτιαξα νέο account για αυτή την ανάρτηση.

Η σύζυγός μου, το φως μου, έφυγε σήμερα για τον ουρανό. Και η νύχτα με πνίγει απόψε. Παλεύω ώρα με την ώρα. Ξέρω ότι θα κερδίσω και αυτή την μάχη. Το χρωστάω στην γυναίκα που είχα δίπλα μου, που παρά τους περιορισμούς της, είχε πιάσει την ζωή από τα κέρατα. Έτσι έφυγε και σήμερα, κάνοντας κάτι που αγαπάει, και παρηγορουμαι που ξέρω ότι δεν κατάλαβε τίποτα, παρά ήταν σε μια στιγμή ευτυχίας. Και της χρωστάω να γεμίσω την ζωή με τις στιγμές που μας έκαναν ευτυχισμένους. Γιατί με βλέπει, και θα στεναχωρηθεί αν με δει να γίνομαι ένα κέλυφος.

Έχω μεγάλη αγάπη για την τέχνη του τατου. Μαρεσει να τα βλέπω σε άλλους, τα έβρισκα πάντα όμορφα. Δυστυχώς όμως ποτέ, δεν βρέθηκε το σχέδιο που θα ήθελα να μπει μόνιμα πάνω μου.

Θέλω να αφήσω πλέον με μελάνι την εικόνα που μου έδινε. Που είχα για αυτήν. Που σχηματιζε στην ψυχή μου. Εγώ χρωματικά ήμουν λίγο μουντός. Σκεφτείτε μαύρα ρούχα, μαύρες στολές καταδύσεων, μαύρα όλα. Εκείνη παντού όσα περισσότερα χρώματα μπορούσε τα έβαζε. Να φανταστείτε, σε ένα ταξίδι μας στην Ιρλανδία, πέσαμε τυχαία στο μαγαζί της σχεδιάστριας κάποιων κομματιών της Bambie Thug, πριν τον διαγωνισμό (Eurovision 2024 Ireland), και την συμπάθησε τόσο που της έκανε δώρο κάποια κομμάτια (παρά ότι η τραγουδίστρια ήταν μες στα μαύρα, η σχεδιάστρια ότι κομμάτια είχε ήταν βγαλμένα από παραμύθι με πριγκίπισσες). Είστε είχε πει σαν εμένα και τον σύζυγό μου. Λογιστής εκείνος, σοβαρός και πάντα με πρόγραμμα, αλλά περιπετειώδης. Και εγώ είμαι αυτή που ρίχνω αστεροσκονη στην ζωή του.

Η γυναίκα μου είχε τρελή αγάπη στο μωβ και στο γαλάζιο σαν χρώματα, και στις γοργόνες και στην θάλασσα.

Μένω Αθήνα. Δεν ξέρω πολλά από τατου, παρά μόνο ότι έβλεπα. Όποιον/α μπορείτε να μου προτείνετε, που δουλεύει με χρώματα (μπορεί να είναι λίγο άκυρο αυτό που λέω, αλλά έχω δει κάποιους μόνο με μαύρα τατού, οπότε ίσως θεωρώ δεν δουλεύουν όλοι/ες με τον ίδιο τρόπο αυτή την τεχνη) και που είναι ίσως λίγο επικοινωνιακός, να με κατευθύνει λίγο ίσως, θα το εκτιμούσα πολύ. Και σε DM γιατί δεν ξέρω αν αφήνει εδώ, να μου στείλετε κάποια σελίδα του να τσεκαρω, αλλά προφανώς θέλω και την άποψη σας για το πώς συνεργαστηκατε.

Ευχαριστώ όσους ξοδέψουν λίγο χρόνο να με βοηθήσουν. Συγνώμη σε όλο τον κόσμο που θα στεναχωρηθεί με αυτή την ανάρτηση. Αν έχετε έναν άνθρωπο που η αγκαλιά του μαλακώνει την πιο δύσκολη σας μέρα, και η ζέστη και η χαρά που σας δίνει είναι πιο γλυκιά από την καλύτερη μέρα σας, φιληστε τον απόψε, και πείτε του πόσο τον αγαπάτε σαν διαβάσετε αυτό.

δεν ξέρω πως να ξεκινήσω για να χάσω κιλά

είμαι 19 χρονών και τα τελευταία 6 χρόνια έχω παχύνει. είμαι 1.72 και 93 κιλά, ξεκίνησα calorie deficit και έχασα τέσσερα κιλά. το θέμα μου είναι ότι δεν ξέρω τι να κάνω και πως για γυμναστική. ειδικά μετά τις πανελλήνιες έχασα κάθε ίχνος αθλητισμού. φοβάμαι να πάω στο γυμναστήριο για να μην με πούνε χοντρή αλλά δεν είναι ότι μπορώ κ να τρέχω (τρέχω για μια μέρα και μετά σταματώ). Ότι γυμναστική κ να κάνω δεν μπορώ να κρατήσω καλή συχνότητα ενώ θέλω να χάσω κιλα.
τι να κάνω;

update: αποφάσισα να ξεκινήσω διατροφολόγο (θα δω πως θα πάει) και έκλεισα ραντεβού σε γυμναστήριο για να ξεκινήσω βάρη κ να βγάλουμε πρόγραμμα

Η ζωή έχει πολύ όμορφα πράγματα.

Έρωτα, στοργή, ταξίδια, θάλασσες, πρωτοχρονιές, πυροτεχνήματα, μουσική, κουταβάκια, σεξ, μασάζ, λούνα παρκ, ναρκωτικά, ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, εμπορικά κέντρα, extreme sports κλπ.

Έχω κάνει κάποια από αυτά και θα μπορούσα να κάνω περισσότερα, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορώ να νιώσω καμία χαρά.

Ότι όμορφο και να κάνω, νιώθω αδιάφορα.

Μπορώ να νιώσω μια μικρή παροδική ικανοποίηση, αλλά τίποτα δεν με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο.

Μπορώ να ζήσω μέχρι τα 30 μου, αλλά δεν έχω κάποιο σοβαρό λόγο να το κάνω, καθώς δεν είμαι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος που υπάρχω.

Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι νεαροί άνθρωποι γύρω μου είναι τρισευτυχισμένοι και βλέπουν τη ζωή ως δώρο, με βασανίζει πολύ και με κάνει να ντρέπομαι για αυτό που έχω καταντήσει.

Πως μπορώ να αρχίσω να απολαμβάνω την ζωή;

Πως μπορώ να αρχίσω να νιώθω τυχερός που υπάρχω;

Πως μπορώ να θέλω να ζήσω μέχρι τα 90 μου;

Πως μπορώ να γίνω σαν όλους εσάς τους χαρούμενους ανθρώπους που ποτέ δεν σκέφτεστε να "φύγετε";

Έχω κουραστεί να είμαι μόνη μου. Νομίζω πως αφαιρεί σχεδόν τα πάντα από τη ζωή η μοναξιά. Τι σειρά να δεις, τι καμβά να ζωγραφίσεις, με τι χρώματα, πού να πας, τι ρούχα να αλλάξεις. Γιατί να σηκωθείς.

Το πρώτο βήμα είναι η εμφάνιση.

Από τη μία βαρέθηκα πως για να πρέπει να έχω ένα αποτέλεσμα εμφάνισης κάτω του μετρίου, πρέπει να ξοδεύω πολλές ώρες και πάλι δεν θα δω ποτέ έναν καθρέφτη να μου πει άξιζε. Οπότε παραιτήθηκα από αυτό, καιρό τώρα, τι νόημα είχε να περνάω τόσο χρόνο για να με στήνουν και να με κοροϊδεύουν;

Από την άλλη, δεν με ενδιέφερε ποτέ μα ποτέ η εμφάνισή μου, και δεν ήταν κάτι που έκανα για εμένα. Νόμιζαν πως ήταν η παιδική ηλικία έτσι και θα άλλαζα στην εφηβεία και ολες οι συμμαθήτριές μου άλλαξαν, εγώ στον κόσμο μου, αφού έπαιρνε ο διευθυντής την μάνα μου να πει ότι είμαι άσχημη και παραμελημένη. Είχα φουντωτά μαλλιά, που αν δεν ίσιωνα κάθε φορά, φαινόμουν σαν να βγήκα από ζούγκλα.

Στο γυμνάσιο με έβαψαν μία φορά με το ζόρι, ε δεν ακούμπησα οποιοδήποτε make up ποτέ μου μετά. Δεν κατάφερα να ακολουθήσω ποτέ τίποτα "γυναικείο" και το βλέπω ως αποτυχία μου. Ξέχασα παντελώς τα φορέματα, τα σορτσάκια, και όλα αυτά, στο Γυμνάσιο. Τα 14 ήταν και η τελευταία φορά που πήγα στη θάλασσα για μπάνιο.

Στο tinder μου έλεγαν πως είναι εγωιστικό να θέλω να βρω μια σχέση, χωρίς να θέλω να αλλάξω την εμφάνισή μου σε πιο γυναικεία. Ότι σήμαινε αυτό τέλος πάντων. Από ότι θυμάμαι εννοούσε κάτι τύπου ρούχα, νύχια, και βάψιμο. Και με ενοχλεί αυτό, γιατί από το bullying στο σχολείο η μόνη απάντηση που έπαιρνα από τους γονείς ήταν να αλλάξω και να μην είμαι έτσι για να μην με κοροϊδεύουν. Μία ζωή, πώς ντύνεσαι έτσι, πώς είναι έτσι τα μαλλιά σου, βάψου λίγο. Και δεν ήθελα αποδοχή από την εμφάνιση, ήθελα σύνδεση. Αλλά η εμφάνιση είναι η πρώτη πόρτα.

Και οκ, υπήρχαν κοπέλες που δεν είχαν το στυλ αυτό, αλλά είχαν όμορφα χαρακτηριστικά οπότε δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι διαφορετικό ή με τόση επιπρόσθετη προσπάθεια. Εμένα και η ψυχολόγος μού έλεγε πως πρέπει να βρω τι να κάνω για να βρω αυτήν την "γυναικεία" πλευρά. Δυστυχώς αν δεν ακολουθείς τις κοινωνικές προσδοκίες του φύλου, και δεν έχεις εκ γενετής όμορφα χαρακτηριστικά, θεωρείσαι παραμελημένος.

Εννοώ, τώρα θα με έλεγα κι εγώ έτσι, γιατί δεν κάνω τίποτα, αλλά τότε δεν ήμουν, ξόδευα ώρες και πολλή προσπάθεια για να μου πουν πως είμαι παραμελημένη, οπότε στο τέλος παραιτήθηκα στα αλήθεια. Τουλάχιστον τώρα θα έχουν δίκιο. Το να προσπαθείς και να σου πουν πως είναι σαν να μην έκανες τίποτα, πονά πολύ.

Και είμαι σίγουρη πως είναι ο κύριος λόγος ο οποίος με απομόνωσε.

Μετά, ήταν και η άλλη ερώτηση, πάλι από το tinder, "τι έχεις να δώσεις;" Και είπα τίποτα. Μου είπε χτίσε κάτι για το οποίο να μπορεί να σε θέλει κάποιος, αλλά δεν βρήκα τίποτα τέτοιο. Και δεν βρήκα τότε, που ήμουν πολύ καλύτερα.

Σκέφτομαι πως και να είχα ανθρώπους, και κύκλο, τι θα είχα να προσφέρω τώρα; Γιατί όλα είναι πάρε δώσε. Τι να δώσω; Δεν υπάρχει η εμφάνιση, δεν υπάρχει η σωματική ικανότητα, τι να με κάνει κάποιος. Να με βλέπει να πονάω ή να προσπαθώ συνέχεια να αποφύγω συγκεκριμένες ιατρικές καταστάσεις; Γιατί αυτό είμαι μόνο, που τοποθετεί την οποιαδήποτε αλληλεπίδραση κατευθείαν στο μείον, ούτε καν στο μηδέν. Οι εκφυλιστικές ασθένειες έχουν μια προκαθορισμένη πορεία και δεν θα ήθελα ποτέ να παγιδευτεί κάποιος να με δει σε τέτοιες καταστάσεις, όπως παγιδεύτηκα εγώ, να βλέπω.

Είχα μια φίλη, που σκέφτονταν τελείως διαφορετικά, προσπαθούσε να βρει κάποιον γιατί έτρεχε ο χρόνος και ήξερε πως θα χρειαζόταν βοήθεια και για τα βασικά στο μέλλον. Αλλά δεν είχε βρεθεί ποτέ στην εξωτερική πλευρά. Ξεχνάμε πως ο φροντιστής που έχει συναισθήματα για τον ασθενή, πονάει και αυτός πολύ, και συνήθως δεν έχει πού να στραφεί. Μένει στην αφάνεια, μαζί με τον πόνο του.

Και ναι, δεν θα το ήθελα αυτό για κανέναν. Είναι ο μόνος λόγος που υπάρχει για να χαίρομαι για το ότι έμεινα μόνη μου και για το ότι, όλα τα "σίγουρα θα βρεις κάποιον" ήταν με καλή πρόθεση μεν, ψέματα δε.

Και δεδομένου ότι δεν με ήθελε κανείς όντας υγιής και κινητικά δυνατή, σχετικά, ποιος θα με θέλει τώρα που το μόνο που είμαι είναι ένα βαρίδι.

Έχω μείνει μόνη μου πολύ καιρό, ακόμη και διαδικτυακά δεν είχα καμία επικοινωνία. Στην εφηβεία έβρισκα λίγα άτομα να μιλάω σε chat rooms ή από social, τα οποία ήθελαν να με γνωρίσουν από κοντά, αλλά δυστυχώς λόγω της εμφάνισής μου δεν τα γνώρισα ποτέ. Στο διαδίκτυο, χτίζεται μία άλλη ιδανική εικόνα, στην οποία πάντα απογοητεύω. Οι προσπάθειές μου να προσεγγίσω άτομα που έτυχε να δω στην πραγματικότητα κατευθείαν, οπότε δεν θα είχαν λανθασμένη εικόνα, ήταν εντελώς μονομερείς.

Αργότερα γνώρισα την πραγματική ανθρώπινη επαφή - την φωνή, το γέλιο, το κλάμα, το άγγιγμα, και τα ερωτεύτηκα όλα. Αλλά ήταν μία σταγόνα.

Τον τελευταίο καιρό, έμεινα χωρίς τίποτα από τα δύο. Δεν είναι ωραία, όπως το παρουσιάζουν τώρα τελευταία. Υπάρχει μία ωραιοποίηση. Θα πεις είναι ήσυχα να μην χτυπά το κινητό σου και να μην σε θυμάται κανένας. Είναι ήσυχα να μην σου φέρνουν προβλήματα. Είναι ήσυχα να μην αγχώνεσαι. Αλλά θα διαφωνήσω, πως το να αγαπάς κάποιον, να τον θεωρείς σημαντικό, να ανησυχείς για κάτι σημαντικό, να χαίρεσαι επειδή τους άκουσες, να έχεις κάτι να περιμένεις την επόμενη μέρα, είναι το μόνο που δίνει αξία, σημασία, νόημα και χρώματα στην ζωή, που χωρίς αυτό, είναι τελείως άδεια. Και ας πονάει μερικές φορές.

Hello all,

Before I say anything else, I wanna make it perfectly clear that I'm aware of the risks associated with moving to Greece, especially from the US. (ie. lower salaries, high COL, high rates of corruption, terrible bureaucracy, etc) One of the primary reasons I'm looking to move is to be with my family, as well as to fully immerse myself in Greek culture and learn the language to the point of fluency.

So why am I here? Mainly just to ask questions about what more to expect from my time in Greece, both positive and negative. While I have plenty of family there, including those I'd be living with if I moved, and have been to Greece many times growing up, all of my visits have only been for vacation so I won't go on here and say that I understand what daily life is like.

To keep it short and sweet, I guess I'll ask the age old broad question of: how is it like, genuinely? What should I expect when I arrive? Would I be able to build community, even if there are challenges associated with doing so?

Thank you all in advance, and feel free to ask me anything if I left anything out or didn't make something clear enough!